Η αξιολόγηση της παροχής νομικών υπηρεσιών είναι εν πολλοίς ζήτημα υποκειμενικό πλην περιπτώσεων που τα αποτελέσματα των νομικών ενεργειών ή παραλείψεων είναι εκείνα που καθόρισαν σχεδόν αποκλειστικά το αποτέλεσμα των προσπαθειών των εμπλεκομένων μερών. Η παροχή νομικής υπηρεσίας δεν είναι αντίστοιχη της πώλησης συγκεκριμένου αγαθού που φέρει συγκεκριμένες ιδιότητες και χαρακτηριστικά, τα οποία μπορεί κάποιος να αντιληφθεί με αντικειμενικά κριτήρια. Η ποιότητα της νομικής υπηρεσίας διαμορφώνεται μεν από το ισχύον νομικό πλαίσιο, καθορίζεται όμως δραστικά από κριτήρια υποκειμενικά, όπως η καλή συνεργασία δικηγόρου – εντολέα, η ικανότητα του δικηγόρου να διαμορφώσει τις απαιτούμενες συνθήκες ευδοκίμησης των επιδιώξεων του πελάτη και η από πλευράς πελάτη έγκαιρη και έγκυρη παροχή των απαιτουμένων πληροφοριών και αποδεικτικού υλικού. Συνεπώς, υποχρέωση του δικηγόρου είναι να καταστήσει σαφές στον πελάτη του ότι η παροχή είναι ανάλογη της αμοιβής και υποχρέωση του πελάτη είναι να εξετάσει τα ανωτέρω καλόπιστα και υπό το πρίσμα της βαρύτητας των επιλογών του ως προς τη συνεργασία του με συγκεκριμένο δικηγόρο.